ترانه‌های خیابان

رنگِ جذاب، نوانس‌های به‌جا و «نقاشی کلام» در اجرای پُرقدرتِ شاهرخ کفاش‌زاده، به‌خوبی نمایان است. او هنرمندی‌ست که سال‌ها برای پرورش ایده‌های موسیقایی و فکری خود، تلاش و ممارست کرده است. سال‌هایی که هنرمندان «راک» و «پاپ» را مجرمان بالفعل می‌دانستند… او حالا ایده‌های ناب موسیقایی خود را، با حوصله، فریزبه‌فریز و ترانه‌به‌ترانه، پرورش داده و «ترانه‌های خیابان» را برای «مردم» خلق کرده است. شاهرخ کفاش‌زاده، برخلافِ برخی مدعیانِ متصل، تقلید صدا نمی‌کند، بلکه رنگ صدای خود را با جسارت و بیانی دقیق، ارائه می‌دهد.

نحوه‌ی چیدمان عناصر موسیقایی در آثار شاهرخ، نشان از درک و شناختِ درست هنرمند، در جایگاه آهنگساز، از شیوه‌های بیانی و آفرینش موسیقایی دارد. او در طول قطعات، تِم‌ها و ایده‌های خود را دقیق و خلاقانه بسط داده و به سرانجام رسانده است.

شاهرخ کفاش‌زاده، در خلق «ترانه‌های خیابان»، مانند آثار پیشین خود، از مهارت نوازندگی درام و گیتار و همچنین مقوله‌ی مهندسی صدا نیز بهره برده است. بی‌شک نواختن ساز برای خواننده، بسیار مهم و مؤثر است و هنگامی که او نوازنده‌ای حرفه‌ای باشد، این مهارت، به برجسته‌تر شدن اثر کمک می‌کند. شاید صلابت صدای شاهرخ نیز وام‌دارِ نوازندگی کم‌نقص او و در تکامل آن باشد.

از دیرباز، کلام و شعر، به‌ویژه برای ما ایرانیان، جایگاهی ویژه داشته و دارد. در این فرهنگ موسیقایی، شعر و تلفیق درستِ آن با ملودی، جایگاه نخست را در ماندگاری اثر به خود اختصاص داده است. آنچه در «ترانه‌های خیابان» می‌شنویم، جدای از خصوصیاتِ موسیقی، کلامی درخشان، عمیق، شریف و صادقانه‌ست. حقیقتی که انگار خود را از زنجیر سانسور رها کرده و با مردمان خیابان هم‌نوا شده و بازتابی از احساسات اجتماعی شده است. «اسب نافرمان»، «سین هفتم»، «ققنوس»، «قنادی فرانسه»، «ترانه‌های خیابان»، «سالی که تحویل نمی‌شه»، «اوریگامی لب دریا» و «آشیانه»، همگی از کلامی، به لحاظ ادبی، قابل‌دفاع و همسو با زندگی ایرانیان برخوردار هستند.

بی‌شک حضور هیلا صدیقی، چه در نقش شاعر و چه در جایگاه تهیه‌کننده، در کنار این مجموعه، به موفقیت آن کمک می‌کند. شاعر و هنرمندی که از نوجوانی زندگی خود را وقف مردم و فرهنگ و هنر ایرانیان کرده است و حالا برای همان مردم، دوباره سروده است.

به عقیده‌ی من، نام شاعران و ترانه‌سرایان نام‌داری چون یغما گلرویی، احمد شاملو، فریدون فرخزاد، حسن علیشیری و حامد ابراهیم‌پور، در کنار هیلا صدیقی، به غنای ادبی و اعتبار مجموعه‌ی «ترانه‌های خیابان» افزوده است.

اما آنچه در تحلیل مجموعه‌ی «ترانه‌های خیابان» نباید از آن غافل شد، فضای تصویری آثار است که شنونده را در جهانی تصویری و باورپذیر، به سوی تصویر ذهنی خود می‌کشاند. از این منظر، نمایش‌های محمد رحمانیان، هنرمند فرهیخته‌ی هم‌عصر ما، بی‌شک تعیین‌کننده بوده است. هنرمندی که در آثارش، نبض زندگی ایرانیان، غم، درد، بیم و امید را شرافتمندانه بیان کرده است. شاهرخ کفاش‌زاده موسیقی چند اثر اخیر محمد رحمانیان را آهنگسازی و اجرا کرده است و بی‌شک این امر برای او و ارائه‌ی آثارش، تجربه‌ای مهم و ارزشمند بوده است.

امیدوارم آفرینش‌های موسیقی شاهرخ کفاش‌زاده، در کنار حمایت‌های هیلا صدیقی و مجموعه‌ی وزین فرهنگی هنری مهر و ماه، با درخشش و ماندگاری ادامه پیدا کند.